Moeders en dochters. Tot je pubertijd kijk je tegen haar op, je moeder, ze is je voorbeeld. Je steelt haar pumps en wriemelt je kleine voetjes in de voorkant van haar schoen. Je kijkt ademloos toe hoe ze haar lippen stift, haar nagels lakt. Ze is de allermooiste mama, ze is net een prinses.

 

Maar door de snelheid van deze eeuw gebeurt alles wat eerder. Mijn dochter keek ook tegen mij op tot aan de peuterpubertijd. Daarna werd ik al snel vervangen voor échte prinsessen. Aajiehell de sjeemimmim, pjinsesj Lillifee, Dom-roosje of alle andere lellebellen in roze...allen werden tot de goddelijke stand verheven, de adelijke stand waren zij al lang voorbij. En mijn kleine meid waant zich ook een pjinsesj... ze zingt op hoge toon de aria van die halve haring met rode haren, terwijl ze over de grond spartelt. " Wat doe je?" ..." Ik sjwem, ik ben een sjeemimmim" De sjeemimmim wil niet luisteren naar haar naam. Ze reageert alleen op haar pjinsessennaam.

 

" Ik ben pjinses Fiejoonaa, mama"

" En wie ben ik dan?"

" Ehm, ehm... jij bent SHREK!

(Iek! Iek! Ik ben een groene dikke stinkende slijmende lelijke Oger met trompet-oortjes die vást vershrekkelijk uit zijn mond stinkt)

"- Slik- Oh, ik ben dus Shrek... (gna gna).. en wie is papa dan"

" Papa is de Ezel!"

Enige jaloezie bekruipt mij. Voor het eerst in mijn leven ben ik het eens met Kinderen Voor Kinderen en wil IK de ezel zijn.

 

Enigszins onthutst over mijn degradatie van prinses Mama naar Oger kom ik de week door. Braaf luister ik naar de naam Shrek en roep mijn dochter met "Ariël. wil je wat drinken?"

Maar mijn geduld wordt beloond na een paar dagen. "Mama jij bent Fiejoonaa en dan ben ik Lillifee!"

" En papa?"

"Papa is Shrek"

(gniffel)

 

Ik ben nog maar een halve Oger... én een Pjinsesj! Nu nog deze lijn voortzetten en ik durf de toekomst weer lachend tegemoet te zien.

 

Herfst. Elk jaar voel ik de depressie op komen. Reality kicks in! De zomer is voorbij, we zitten weer aan de verkeerde tijd van het jaar. Korte dagen, regen, een chronisch tekort aan zonvitaminen.  Ik kan de charme er niet van in zien.

 

Vorige week vielen de eikels op mij hoofd, maar scheen de zon nog en de temperatuur was aangenaam. Dan heb ik best zin om met de kids door een bos te rennen en me aan de jaarlijkse vliegenzwam te vergapen. Maar vandaag realiseerde ik het me weer eens: Wat het ik een schijthekel aan de herfst...en ook aan de winter!

 

Samen met kleine J. zat ik op de fiets. Op weg naar de supermarkt. Het waterige zonnetje fluisterde in mijn toen nog droge oor dat de regen nog even op zich zou laten wachten. Het was zelfs een beetje warm op de fiets. We deden onze boodschapjes en op de terugweg begon het te miezeren. Ho, dat was niet de afspraak en al helemaal niet als je net een griep hebt overleefd en nog nakucht bij elke inspanning. We redden het tot aan de school, waar we zowaar naar binnen mogen om de kindjes op te halen.

 

Eenmaal buiten is het feest. Het regent niet, het plenst niet, nee....het zeikt dat het giet. Getverdegetverdegetver. Wat mis ik mijn autootje op deze momenten. De kids zitten als verdronken aapjes op de fiets. J. piept dat haa boek ies heeeelmaal natj. Druipend staan we even later bij de keukendeur. Alles uittrekken is het commando. We zijn nat tot op onze boxertjes/slipjes. Snuffend ga ik op zoek naar het enige kledingsstuk dat helpt op deze dagen. A good old joggingbroek.

 

We nestelen ons behaaglijk op de bank. Waar is de appeltaart denk ik. En dan....schijnt de zon! De smiecht!

O, wat haat ik de herfst!

 

Als kind namen mijn ouders mij en mijn broertjes eens per jaar mee naar de Deventer Zomerkermis. Drie pleinen kermispret, iets waar je als kind met kriebels in de buik naar uit keek. Het roze briefje van vijfentwintig gulden van oma lag in de houten pollepel, die aan het rekje in de keuken hing. In kermistijd keken mijn broertje en ik elke dag of het briefje er nog in lag, zo niet, dan was het feest! Nu lopen we over de kermis met mijn broer als papa in wording en ik heb mijn drie muiters uitbesteed aan opa en oma, die zichtbaar genietend de kleinkids in elke gewenste attractie zetten. Oma, scheef van de kermismuntjes in haar jaszak, maakt tevens de fotootjes en opa geniet met een brede grijns op zijn gezicht. Het weer is goed en de dag is top.

 

We staan bij de schiettent. B.staat naast me met J. op de nek. Hij kijkt naar de schietende mensen en, B. kennende, naar de baan van de kogeltjes, of de loop wel recht is en of het geen oplichterij is. Ik wacht nog steeds op de dag dat mijn lief me een beer schiet. Een keer schoot hij wel een leuk roze exemplaartje, alleen hing deze aan een sleutelhanger. Nu waren we toen net samen, een roze beer is dan gelijk aan een rode roos. Maar ik zou wel eens met een kijk-eens-wat-een-grote-beer-mijn-vent-geschoten-heeft-beer over het plein willen pronken. Maar goed, B. kijkt nog steeds naar de schiettent. Ik geloof niet dat hij de exploitant vertrouwt en een schot gaat wagen, dus ik draai me een kwartslag om. Mijn ouders kijken vrolijk naar elkaar.

 

Ik schiet op mijn ouders. Ha! Dat is een leuk kodakmomentje. Ik houd de camera voor me en kijk door de display. Ja, heel leuk....Al kijkend naar de display drentel ik een stapje achteruit. B! Kijk eens...B. reageert niet. Niet bijzonder, dat gebeurt wel vaker. Ook als ik heel hard onder aan de trap roep. Hij hoort me zelden de eerste keer. Dat zou natuurlijk kunnen betekenen dat ik doorgaans te veel informatie naar zijn hoofd slinger en dat hij selectief is. Herhaling is dan vaak het teken dat ik echt iets te vertellen heb. B! Kijk da-han...ik zet mijn da-han kracht bij door liefdevol over zijn kont te aaien. Ook dit keer lijkt het nog niet dringend genoeg te zijn. Wel ja zeg. Over oostindisch doof gesproken. Ondanks mijn afkomst spreek ik toch echt geen oostindisch-niets belangrijks.

Al kijkend naar de foto op de camera voel ik naast me. Ik aai B. nog een keer. Nu wat langer. Kijk nou! Hij is leuk, ik kneed zachtjes en besluit met een liefdevol tikje dat hij nu echt moet reageren. Leuk he, sis ik hem toe. Hij is echt leuk!

 

....Hij is helemaal niet leuk! Hij is niet B! Hij is een ander! En hij, ik zal hem de toepasselijke naam bofkont toe dichten, kijkt me met een mengeling van ongeloof (heb ik dat?), schaamte (blijf van me af) en schuldgevoel (zag Miepie het ook?) geamuseerd aan. Ik dacht dat je B. was, stamel ik. Voor het eerst sinds de pubertijd sta ik met een knalrood hoofd van gêne te stotteren. Ik mompel iets van sorry. Iets originelers kan ik niet verzinnen. Bofkont zegt dat het hem wel vaker overkomt. Ik zeg, mij niet! Miepie kijkt me aan. Aan haar gezicht zie ik dat ze denkt dat bofkont liegt. Of, ze hoopt dat hij liegt. Anders zal hij vanavond ervan langs krijgen. Miepie weet niet wat ze van me moet denken. Ik heb tenslotte aan de billen van Bofkont gezeten en ik vermoed dat ze in gemeenschap van goederen zijn getrouwd. Ik besluit dat dit hét moment is om de schiettent te verlaten. 

 

B. komt de hoek om met J. op de nek. Hoe krijgt hij het voor elkaar om in een split second van de aardbodem te verdwijnen? Mijn vader kijkt vol ongeloof naar mij. Zijn dochter zat, recht voor zijn neus, een wildvreemde man in zijn kont te knijpen. Dat vertelt hij ook met een sjongejonge aan B.

B. concludeert nuchter dat het Tabblad ook eens niet zou zijn. En dat Bofkont niet eens een kind op de nek heeft. Ik probeer me te rechtvaardigen en zeg dat ze allebei een blauw zeiljack aan hebben. B. gniffelt. Wat moet ik toch met jou, denkt hij. Mijn vader schudt nogmaals zijn hoofd. Zo heb ik haar toch niet opgevoed?

Mijn moeder komt aan lopen met een zak oliebollen. Net als vroeger. Lachend geeft ze me er een. Voor de troost. Ook net als vroeger, wanneer ik niet nog een keer in de draaimolen mocht. Tradities zijn er om in ere te houden.

 

Het was een nostalgisch dagje. 

 

Als meisje van 12 was ik anders dan mijn vriendinnen. Zij plakten hun agenda vol met The New Kids On The Block en begrepen die agenda van mij niet, plaatjes van Bono op een podium, U2 op elke pagina , afgewisseld met een plaatje INXS. Toen was ik al een rockchick, al zie ik er niet zo uit. Geen verwassen spijkerjack, buttons en spelden. Ik was het in stilte. Headbangend op mijn kamer. U2 op mijn walkman (zo'n broodtrommel, The Joshua Tree op replay, hij stond op beide kanten van mijn cassettebandje!) Nog steeds krijg ik kriebels in mijn buik bij het horen van dit album, alhoewel ik laatst Rattle & Hum (God Part II- wat een geweldig nummer!!!) op max. volume in de auto op had en dan kom ik erachter dat ik 150 rijd...maar hij is ook zo lekker!

Een teleurstelling waren de albums Zooropa en Pop, sommige tracks waren wel lekker, maar ik kreeg er niet het U2 onderbuikgevoel van. Gelukkig kwamen ze goed terug van een dwaling.

 

Ik kan je vertellen dat ik radeloos ben geweest toen mijn geliefde band naar Arnhem kwam voor de Elevation Tour in 2001. Ik woonde verdomme zelfs in Arnhem en had GEEN KAARTJE! Zelfs liefdesverdriet voelde niet zo erg als die avond. Ik was er ziek van. Ik heb nog in mijn corsaatje rond het Gelredome gereden, in de hoop dat ze het dak eraf zouden spelen en ik misschien iets kon horen of een concertganger kon aanrijden om zijn kaartje te jatten...het dak bleef echter potdicht en uiteindelijk heb ik met de cd  in mijn nieuwbakken appartementje zitten wegkwijnen. Dat zou mij niet meer overkomen.

 

Bij Vertigo was ik erbij, ik had B. in de rij voor het postkantoor gepositioneerd en belde zelf de ticketlijn met drie telefoons. B. kwam thuis met twee kaartjes...die had ik nog liever dan een nieuwe ring! Hij vertelde wel dat het shitplekken waren...kon me niet schelen, ik wilde de mannen zien! B. had Tabblad nog nooit zo blij gezien.

 

Gezien heb ik ze...gehoord echter niet. Shitplek was nog een understatement. Net als prutsplek, baggerstoel en K-ArenA. Ik vermoedde al dat het een domper zou worden, Snow Patrol en The Kaiserchiefs waren ook al niet verstaanbaar. We zaten bovenin, tegenover het podium, onder de nok. Wel eens een wasmachine zien centrifugeren, nou, dat gebeurde ook met de gitaarsolo van The Edge...snik

 

Groot was mijn schrik toen ik hoorde dat de 360° Tour in de ArenA was gepland. Waarom nou niet in De Kuip...maar ik heb weer een kaartje...wel een hele...voor mezelf alleen! In mijn uppie vlak bij het podium, ik wil ze nu nl. kunnen hóren. Heb ik mazzel dat het de 360° Tour is met een podium dat van alle kanten zichtbaar is!

 

Het nieuwe album, No Line On The Horizon, kocht ik vorige week als cadeautje voor mezelf. Met het album en een boottochtje met de sloep van mijn vriendin C. in het vizier, reed ik  naar haar toe. NLOTH op max. ik reed 150! Wat een briljant album. Adrenaline! Ingetogen! Geweldig. Er is maar één band, U2! Deze rockchick telt af tot 20 juli!

 

 

Met het Pinksterweekend voor de deur geven onze vrienden feestjes en etentjes. Ik, gezelschapsdier, vind dat erg leuk. Maar ja, zoon C. besluit dit weekend een keelontsteking te vieren en zijn moeder aan te steken. Dus gaat het feest niet door en gaat B. alleen met L. en J. naar de fuif van vriend M. die viert dat hij al 4 decennia over de bodem van onze voormalige Zuiderzee huppelt (na eerst gekropen te hebben door het Limburgse land). De cadeautjes zijn echter altijd mijn specialiteit en dus vertrok in naar de stad in H. om iets voor de feestneus te kopen.

 

Hij wil een fietspomp. Als je veertig wordt, ben je niet meer zo kieskeurig. Ik ben in een pestbui, letterlijk en figuurlijk. Zeulend met een tas vol Pinksterboodschappen, balend dat ik geen feestje heb vandaag en morgen geen etentje bij vriendin K., een ontstoken keel, een bonkende hoofdpijn en een arm vol met cadeautjes, kom ik bij de commerciële wielergigant.

 

Ik zeg dat ik die pomp wil. Hij zegt van niet. Hij zegt dat ik van die andere pomp wel 50 jaar plezier heb. Ik zeg dat ik niet weet of M. er over 50 jaar nog wel is en dat ik toch die wil. De jongen zucht. Vrouwen, wat weten zij nou van kwaliteit? Ik weet wel wat van de prijs...ik wil echt die.

Ik wil de pomp thuis leuk inpakken. Na betaald te hebben zeg ik lekker dat het een cadeautje is....van binnen gniffel ik bij het idee dat het jochie een fietspomp in moet pakken. Leef je uit!

De jongen zegt dat hij niet de inpakprijs van het jaar zal winnen. Bij het aanschouwen van zijn gestuntel denk ik...dat denk ik ook niet!

De arme ziel doet zijn best, puntje tong uit de mond, gepiel met plakbandjes...ik vermaak me kostelijk...

Ik bedank de jongen voor zijn moeite...ik frut de fietspomp in mijn tas. Jongens...wat weten zij nou van cadeautjes inpakken?

 

In de supermarkt zie ik dat het plakband weer loslaat. Toch nog langer stand gehouden dan ik had gedacht. Thuis haal ik de pomp uit het papier...mezelf verkneukelend om mijn grapje pak ik het lekker op mijn eigen manier opnieuw in...met een leuk kaartje eraan...zoals het hoort....

 

Ha! Wat ben ik toch verschrikkelijk gemeen!

 

 

Wie mij een beetje kent, weet dat ik 's ochtends niet functioneer voordat ik koffie heb gehad. Mijn favoriet is toch wel een koffie verkeerd. Of een variant hierop. Een sterke aromatische koffie...romig en zacht door de warme wolk melk en een lobbig schuimlaagje...hmmmmm...

 

Vorige week was ik op kasteel De Haar bij De Smaak Van Italië. Italië scoort bij mij goed op culinair gebied. Pasta, olijven, wijn en natuurlijk lekkere koffie.

Samen met vriendin A. had ik me in een leuk jurkje gehesen (modder en regen in de ochtend, maar stijlvol door de bagger flanerend) en zouden we een lekker dagje Bella Italia gaan doen. Wie mij ook een beetje kent, weet dat ik altijd weg ren uit huis zonder mijn geliefde bakje koffie te nuttigen. Voordat we eens gingen rondsnuffelen moest eerst de koffietent bezocht worden. En daar stond de redding, de stand van Illy....mmmmmm

 

Een typische Italoboy (Italiaanse versie van Mari van der Ven) stond achter de counter. A. en ik trokken gelijk dezelfde conclusie...te gladjes, te fout, te hip, te perfect sikje (ieh) en te flirterig. Gelijk de kop in duwen, dat soort. " Damessssss"...(ja, hou maar op, allebei getrouwd en 3 kids)....wat willen jullie bestellen". Een macchiato hadden ze niet (wat is dit voor koffietent?), wel een cappuccino. Doe die maar, en een thee (want A. houdt er niet van) Of ik even wilde afrekenen en met mijn bonnetje naar de andere counter wilde gaan om de bestelling door te geven. Huh? Ik opperde dat het de Starbucks wel leek. Aan het gezicht van Mari te zien was de vergelijking Illy-Starbucks gelijk aan vloeken in de katholieke kerk. Ik probeerde mijn Martinairgrijns te voorschijn te toveren om Mari weer gunstig gezind te krijgen, al merkte ik aan A. dat ze verwachtte dat het nooit meer goed zou komen. En daar had ze gelijk in.

 

Op grote evenementen zijn standhouders niet zo dol op grote bankbiljetten en dito wisselgeld. Ik zei hem dat  ik het gepast had. Mari was blij met mijn kleingeld. Hij keek al wat minder nors. Hij gooide de charme (of het gebrek eraan) weer in de ring. Aangezien ik het gepast had, mocht ik een gratis toefje slagroom. Wat een budgetvriendelijke aanbieding. Of ik het op de koffie wilde. Ik keek naar het schuim op de koffie en bedacht dat een klodder slagroom nu misschien wel vloeken in de Italiaanse keuken zou zijn. Maar misschien doet hij het in zo'n leuk klein glaasje (met een klein beetje Baileys eronder), voor naast mijn cappuccino. Met deze gedachte antwoordde ik. "Ja graag, tenzij jij iets anders in gedachten had".

A. begon te grinniken, Mari verschoot van kleur en grijnsde "Oooooo?" Zijn collega had een suggestie, maar ik probeerde niet te luisteren. Het was niet mijn bedoeling om te flirten, ik wilde alleen mijn koffie. En nu was de situatie hopeloos. Mijn imago weer naar de filistijnen. Straks denkt hij nog dat ik desperate ben? Shit!

 

Ik bedankte voor de slagroom en was blij met die andere counter waar ik naar kon vluchten. Met de twee Illy-boys grijnzend toekijkend vanaf de andere counter en A. achter me aan, duidelijk melig voor de rest van de dag. De hele dag liep ik op dat ene bakje koffie verkeerd, pas tegen het einde van de dag durfde ik er nog een te halen, want toen stond er een meisje.

(En zag ik de ander Illy-boy naderen, jolig roepend dat de slagroom nu helaas op was)

 

Had ik nu maar met een bankbiljet betaald.

 

Ik zal het maar verklappen, ik ben geen Suburban Superwoman. Ik ben eerder een Suburban Survivalwoman. Mijn huis lijkt op een schip in nood. Alleen geen wapperende was aan de vlaggenstok. Elke dinsdag begin ik met frisse moed...de was draait als ik de supermarkt opzoek. En dan gaat het mis. Ik fiets met J. naar het dorp, snel snel de boodschappen, dan gauw naar huis, ik moet wassen en poetsen en de was ook weer opvouwen (strijken red ik al helemaal niet...) Maar ach, ik heb mijn dinsdag met J. en er is markt. Dan toch lekker even met zijn tweetjes een kijkje nemen. Het zonnetje schijnt, iedereen wandelt door het dorp, het ziet er gezellig uit. Eventjes kom in in de verleiding om op een terrasje een koffie verkeerd te pikken, NEE, je ging de boodschappen doen. Vanavond ben ik trots op mezelf, want dan serveer ik een zelfgemaakte courgettesoep, met biologisch Italiaans brood, gevuld met geitenkaas en serranoham, artisjokken en zongedroogde tomaten....(ssshhh..gekocht...), dit alles smaakvol opgediend op mijn schone (en lege!) eettafel in mijn frisruikende huis.

 

Het is bijna half 5. De was staat nog steeds demonstratief in de woonkamer, het puilt uit de mand. De schone was zit nog in de machine. Het huis ist noch immer ein zootje. Ik heb (bijna) niks gedaan, ik heb geen excuus. Oh ja, ik werk 4 dagen, mag ik alsjeblieft uitrusten op mijn huishouddag......Ik denk niet dat ik mee mag lopen in de parade van de Suburban Superwoman. No salutes for me. 

 

Wij hebben een bijzondere afdeling op het werk. Een variabele groep tussen de 30 en de 51. Bijna allemaal vrouwen. Verschillend, maar allemaal voorzien van humor. Jaarlijks hebben we een afdelingsuitje, maar afgelopen weekend deden we iets extra's. We huurden een huisje (superhuis, www.zeediekhoeve.nl) en gingen met z'n allen een weekendje weg! 14 collega's.  Uniek, want de verhuurder kon niet geloven dat we niet voor een teambuildingsdag kwamen. De voorpret begon met een website, waarop iedereen enthousiast op werd gehouden met blogs, foto's, geintjes en updates omtrent de organisatie. Compleet met mail en chat, helemaal van deze tijd. En toen gingen we op stap...zelfs 3 ex-collega's gingen mee!

 

Zelden heb ik zo'n heerlijk relaxed weekend gehad. Niks hoefde, alles kon, geen verplichtingen. En als Tab enthousiast wordt, dan gaat ze kletsen. En, zoals mijn vader zegt, bebbelen*. En wordt ze melig. En zegt ze dingen waarvan ze denkt: Sjezus Tab, doe dat nou niet. Maar: ik ben professioneel, ik kan onberispelijk zijn. Ik stap met 3 collega's in een kano. Watch me!

 

Als je de Weerribben kent, dan weet je ook dat het afgegraven veenkanaaltjes zijn. En dat de oevers niet strak en makkelijk te beklimmen zijn. En dat Tab dan niet in een kano moet gaan zitten.

Als in een flipperkast botsten we van oever tot oever. Heus niet alleen mijn schuld. Daarna hadden we eindelijk wat vaart. Te veel vaart. We knalden keihard op de oever en vielen in het koude water. Ik probeerde mijn Havaianas aan te houden en mijn Ralph op mijn hoofd te houden. Klasse in de plomp, toch?

Ik zat onder de boot, waardoor ik nogmaals onder water moest duiken. Lekker, die slokken Weerribwater. Toen ik weer boven kwam zag ik de meest hilarische scene die ik in tijden had gezien ...

 

Collega G. hing als een gestrande zeehond half op de oever met een zonnebril schuin op haar hoofd. Haar zorgvuldig gestylde haar hing mistroostig om haar verschrikte gezicht. Collega E. hing angsvallig aan een tak die over het water hing, mededelend dat ze daar echt niet kon staan. Ik keek naar mijn lieve collega's en daarna recht in het gezicht van collega M. die probeerde een poging tot medelijden uit te drukken, maar daar niet in slaagde. Ik had het koud, ik wist niet hoe ik uit het water moest komen, de Canadese kano zonk bijna en collega M. met fotocamera was meedogenloos plaatjes aan het schieten. Ik kon nog maar een ding doen in zo'n situatie. De slappe lach krijgen. Nu, dagen later,  heb ik die nog, wanneer ik mijn collega op haar schoentjes over de afdeling zie stappen. Het soppende geluid van water en kroos hoor ik er bijna bij. Onberispelijk en professioneel als ik ben, werd ik op dezelfde wijze als de kano op de kant gesjord door collega D. en een onbekende man. Ik woog 100 kg door de loodzware joggingbroek en dito vestje.  Word ik voor het eerst in mijn 35ste levensjaar gered door een mystery-man en dat is het niet de James Bond-scene die je in gedachten had. Hij had ook geen oneliner. Niks geen Hellooo Moneypenny, my name is Bond, James Bond, maar het nuchtere: "Gaan jullie weer terug varen als de boot leeg is?".....zucht...

 

Nu ik de foto's terug zie begrijp ik dat James mij niet zag als een Bond-girl die desperately gered moest worden. Maar ze zijn wel ge-wel-dig, die foto's. Op twee na, het levende bewijs van Tab's usual charming self. (lees: hoe ze het ook probeert, de blunder ligt altijd weer ergens op de loer) Bewijs was de reactie van de andere collega's: Zijn jullie omgeslagen? Laat me raden... Tab!

 

Natuurlijk zorgden de collega's goed voor ons, fleecejackjes werden uitgewrongen, kleertjes werden in de wasmachine gestopt en we kregen ook nog eens voorrang op de enige douche die het huis rijk was. De wijn vloeide, de zon scheen en de BBQ stond aan. De sfeer zat er natuurlijk ge-wel-dig in.

Het was een topweekend met mijn leukste collega's.....ik geniet nog steeds na. Met een superanekdote die het over 10 jaar nog goed doet...

 

Morgen begin ik gewoon weer opnieuw. As my usual self.

 

 

*Bebbelen- Far beyond kwebbelen en babbelen, een vaderlijk manier om te zeggen dat ik ratel.

 

 

 

 

 

 

Vakantie..heerlijk. De plannen: 11 nachten in de Dordogne, ergens onder Sarlat. Vroeger was vakantie peanuts. Je gooide wat leuke jurkjes, een bikini en je bergschoenen in een koffer en go!

Nu breek ik mijn hoofd over luiers, hapjes en legodozen en hoe het is godsnaam in de auto moet. De weersvoorspelling? Regen x 100....ik lijk wel gek. Oh shit..de regenjassen, niet vergeten.

 

Lieve luitjes, I'm off....lekker genieten van wijn en het leven. Bon voyage....